Od obowiązującego do projektowanego ujęcia podmiotu prawa do obrony. Uwagi na tle art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 2 ust. 1 dyrektywy 2013/48/UE oraz art. 71 § 1 w zw. z art. 6 Kodeksu postępowania karnego
From the current to the proposed approach of subject of the right of defence. Comments in the light of Article 42(2) of the Polish Constitution, Article 2(1) of Directive 2013/48/EU and Article 71(1) in conj. with Article 6 of the CCP

Summary/Abstract: W tekście przedstawiono problematykę związaną z normatywnym rozumieniem podmiotu prawa do obrony, który przepisy krajowe definiują w sposób wyraźnie odmienny. Tym, co różnicuje ujęcie kodeksowe od konstytucyjnego, jest element formalny, opierający się na decyzji organu procesowego przybierającej postać postanowienia o przedstawieniu zarzutów (art. 313 § 1 k.p.k.) lub przystąpienia do przesłuchania w charakterze podejrzanego przed wydaniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów (art. 308 § 2 k.p.k.). Obecnie procedowany projekt nowelizacji art. 71 § 1 k.p.k. zakłada rezygnację z tego kryterium, co ma zharmonizować model prawa do obrony z wzorcem określonym przez art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, ale też z art. 2 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE, który choć odwołuje się do tzw. „oficjalnego powiadomienia […] przez właściwe organy” o postawieniu danej osoby w stan podejrzenia, to zarazem przewiduje także „inny sposób” awizowania jej tego stanu.

• Details
• Contents