Coparenting a jakość relacji partnerskich u rodziców z dzieckiem z niepełnosprawnością
Coparenting and the quality of partnership relationships in parents raising a child with a disability

Summary/Abstract: Coparenting is a significant construct for the implementation of parental and partnership roles, supported by evidence collected in numerous studies involving parents of non-disabled children. The article presents the results of our original research aimed at determining the relationships between coparenting in mothers and fathers raising a child with a disability and these parents’ assessment of the quality of their marital/partner relationship. The research issues included checking the predictive role of the child's age and functional status, as well as the duration of the relationship. The adopted model also investigated the relational aspect, verifying the predictive contribution of one parent’s coparenting to the quality of the partnership relationship assessed by the other parent. The material was collected using the Parental Cooperation Scale, the Relationship Quality Inventory, and a survey questionnaire. We analyzed data from 163 parental couples raising children with various types of disabilities. Using hierarchical regression analysis, we established the predictive role of coparenting for the assessment of the quality of the relationship. Mothers’ and fathers’ coparenting formed positive correlations with perceived support and depth of the relationship and negative correlations with interpersonal conflicts. The relational effect was obtained only in fathers – mothers’ coparenting created a significant negative correlation with interpersonal conflicts assessed by men. Sociodemographic variables and the child’s functional status did not create significant regression models with the assessment of the quality of the relationship. The presented research confirms the usefulness of analyzing coparenting in the context of the partnership relationship in parents of children with disabilities and the nature of various trends established in mothers and fathers raising non-disabled children. Konstrukt coparenting ma istotne znaczenie dla realizacji ról rodzicielskich i partnerskich, poparte licznymi dowodami zebranymi w badaniach z udziałem rodziców dzieci pełnosprawnych. W artykule przedstawiono wyniki badań własnych, których celem było określenie związków między coparenting matek i ojców wychowujących dziecko z niepełnosprawnością a ich oceną jakości związku. Problematyka badań obejmowała też sprawdzenie predycyjnej roli wieku dziecka i jego statusu funkcjonalnego oraz stażu związku. W przyjętym modelu uwzględniono ponadto aspekt relacyjny, weryfikując predykcyjny udział coparenting jednego rodzica dla jakości relacji partnerskiej ocenianej przez drugiego. Materiał zebrano za pomocą Skali Współpracy Rodzicielskiej, Inwentarza Jakości Związku oraz kwestionariusza ankiety. Analizie poddano dane 163 par rodzicielskich wychowujących dzieci z różnym rodzajem niepełnosprawności. W wyniku hierarchicznej analizy regresji ustalono predykcyjną rolę coparenting dla oceny jakości związku. Coparenting matek i ojców pozostawał w dodatnich zależnościach z postrzeganym wsparciem i głębokością relacji oraz w ujemnych z konfliktami interpersonalnymi. Efekt relacyjny uzyskano jedynie u ojców – coparenting matek tworzył istotną ujemną zależność z konfliktami interpersonalnymi ocenianymi przez mężczyzn. Zmienne socjodemograficzne i status funkcjonalny dziecka nie tworzyły istotnych modeli regresji z oceną jakości związku. Badania potwierdzają użyteczność analizy coparenting w kontekście relacji partnerskiej u rodziców dzieci z niepełnosprawnością oraz charakter tendencji ustalonych u matek i ojców wychowujących dzieci pełnosprawne.

• Details
• Contents