Malarski Język Włodzimierza Łajminga
The Painterly Language of Włodzimierz Łajming

Summary/Abstract: Artykuł przedstawia wyniki analizy sensu, jaki kluczowe pojęcie malarskiego języka uzyskało w twórczości Włodzimierza Łajminga. Na idei odkrycia własnego języka w malarstwie skupiały się wskazówki, których udzielał mu podczas studiów Juliusz Studnicki. Sens tego pojęcia rozważany jest w artykule na trzech planach: na płaszczyźnie koncepcji sztuki, którą formułował Łajming komentując swoje obrazy, na poziomie struktury jego dzieł oraz na planie dialogu malarskiego idiomu artysty z tekstami o sztuce i języku, zgromadzonymi w domowej przestrzeni powstawania obrazów.Wykładając swoje poglądy na malarstwo w 1976 roku, Łajming podkreślał rolę emocjonalnych doznań, wzbudzanych przez kształty i barwy świata zewnętrznego, które znajdują rezonans w emocjach płynących z doświadczeń pamięci i z nierozpoznanych sfer podświadomości. Malarska wrażliwość przekłada efekty współdziałania obu źródeł inspiracji na syntetyczne, niedookreślone, uogólniające formy. Analiza rozwoju twórczości Łajminga wykazuje konsekwentne poszukiwanie form tak sumarycznie i ogólnikowo zarysowujących motywy martwej natury w umeblowanym wnętrzu, że sprowadzających je na poziom symbolu zamieszkiwania i urządzania się człowieka w świecie, u podnóża góry, której sylwetę artysta przyjął za symbol tego wszystkiego, co ludzi przewyższa, pozostaje niedostępne i tajemnicze.Sposób symbolizacji podstawowych i uniwersalnych prawd egzystencjalnych w języku obrazów Łajminga wyraźnie koresponduje ze śladami intensywnej lektury teorii semiologii i strukturalizmu, pozostawionymi na kartach licznych książek z tego zakresu, które stanowiły znaczną część jego domowej biblioteki i towarzyszyły twórczości artysty.

• Details
• Contents